Zwykła, normalna dziewczyna.

*

Denerwują mnie ludzie, którzy uważają się za specjalistów tylko dlatego, że mają Alfę 350 albo Nikona D80. Aparat wcale nie oznacza profesjonalizmu - choć owszem - pomaga mu. Dobry fotograf zrobi lepsze zdjęcie zwykłym aparatem analogowym, niż nieznający się na rzeczy człowiek z Alfą.

Nie jestem profesjonalistką - dopiero się uczę. Co nie oznacza, że można jechać po mnie jak po dzikiej świni czepiając się do brudków, szmerów, czy jakichkolwiek najmniejszych szczegółów. Jednakże krytykę połączoną z dobrymi radami przyjmę z miłą chęcią .

*
Ludzie nie umieją docenić prostoty. A gdyby pokazać im coś skomplikowanego, nad czym trzeba pomyśleć, to też nie zrozumieją danej koncepcji. Ludzie potrafią tylko krytykować, a sami myślą, że pozjadali wszystkie rozumy. Kiedy jednak ktoś nie doceni ich 'sztuki', są wielce oburzeni, bo przecież pokazaniem im jak bardzo są mali przekrzywiliśmy im koronę na głowie.

Ludzie - nadęci, obłudni, zapatrzeni w siebie, podobni do małp członkowie psychicznie chorej grupy społecznej.

I teraz zadaj sobie pytanie. Czy ty też do nich należysz?

Ja NIE.

*
'Mironczarnia'

Męczy się człowiek Miron męczy
Znów jest zeń słów niepotraf
Niepewny cozrobień
yeń.

Miron Białoszewski.

*

Przed świtem obudziłem się by żyć
Wplątany w cudzą pościel, w cudze sny
Pomiędzy pożądaniem, a rozkoszą tkwi dolina nocy
Skazany na ponury miejski zgrzyt
Osnuty prześcieradłem brudnej mgły
Chcąc ukryć się przed sobą samym
Chlałem wódę w dusznym barze

Lecz przecież Bóg dobrze wie
Dlaczego dławi mnie wstręt
Dlaczego strach nabiera mocy i zniewala rozum
Na pewno każdy choć raz
Utracił wiarę jak ja
Obym nie bliżej stał
Sennego dnia w królestwie mroku

Prorocy porzygali się i śpią
Poeci umierają w grobach strof
Anioły śmierdzą potem, żrą kiełbasę
Mają w dupie żywych
Zginęła w niepokoju wielkich miast
Osnuta huraganem durnych spraw
Maleńka tajemnica - bycia w ciszy
Lub po prostu bycia

Ginie nadzieja i moc
Rośnie apetyt na zło
Zwyciężą Ci, co nienawiścią silni
Szydzą z innych
Nad miastem wyrósł jak krzyk
I zamknął drogę do gwiazd
Ogromny wstyd i strach przed ciszą
Eteryczną

Mimo że zgubiłem się
Mimo że zabrnąłem w mrok
Wymieszałem z błotem krew
Ocaleję mimo to
Trzeba uprzytomnić sobie że
Nawet kiedy wszystko straci sens
Znajdziesz przestrzeń, gdzie
Wielka wiara tłumi lęk

I jeżeli tak ma być, pomimo wszystko
Ja wydostanę się
To chyba warto
Wierzyć

Mimo że...

Coma - 'Pierwsze wyjście z mroku'

...